Wycieczka do Uwielin | 11 DHSiW Zielono-Czarni im. Szarych Szeregów

Wpisany przez Tomek

poniedziałek, 11 grudnia 2006 15:43

24 września 2006 roku odbył się drużynowy jednodniowy wypad do Ustanówka. Dzięki gościnności naszej przybocznej Kai oraz jej dziadka mogliśmy razem spędzić jedną z ostatnich słonecznych niedziel w tym roku.

Wszystko zaczęło się na dworcu PKP Płochocin, gdzie o pogańsko wczesnej porze umówiliśmy się na spotkanie. Zgodnie z oczekiwaniami stawiło się dziewięć osób: Kaja, Ela, Gosia, Ludwika, dwie Kasie, Dawid, Sebastian i ja. Gdy tylko podjechał pociąg załadowaliśmy się razem z bagażami do pierwszego wagonu i staraliśmy się nie wyglądać dziwnie z dwoma gitarami i szerokimi uśmiechami na twarzach. Podróż minęła w miarę spokojnie i szybko. Wysiedliśmy na Dworcu Zachodnim, gdzie zakupiliśmy pączki - byliśmy świadomi, że czeka nas prawie godzinne czekanie na kolejny pociąg.

Dotarliśmy na właściwy peron, rozstawiliśmy się i czekaliśmy. Dawid nie wytrzymał, wyciągnął gitarę i zaczął grać. Godzinę później wysiadaliśmy w zielonym Ustanówku. Będąca po kontuzji nogi Kaja opuściła nas i pojechała z dziadkiem samochodem. Zostawiła wskazówki, jak dotrzeć na działkę.

Droga miała być krótka i prosta ("Dojdziecie w piętnaście minut bez problemu!"). Jakąś godzinę później trafiliśmy na miejsce, gdzie czekała już na nas Kaja. Działka okazała się duża i obfitująca we wszelkie owoce i warzywa. Przed nami było najtrudniejsze zadanie, przygotować posiłek. Podzieliliśmy się na trzy grupy: zaopatrzeniowców, techników i kucharzy. Pierwsza grupa zrobiła listę potrzebnych składników i poszła na zakupy, w tym czasie technicy zapalili ogień. Kucharze usiedli do plotkowania. Po powrocie zaopatrzeniowców ustawiono kociołek, zaczęto gotować wodę i przygotowywać składniki. Teraz zaopatrzeniowcy odpoczywali, podczas gdy technicy wciąż bez wytchnienia w pocie czoła harowali niczym kapłanki Westy pilnując, by zapalone raz ognisko nie zgasło, a woda ugotowała się jak należy. Wkrótce potem zaczęło się smażenie, gotowanie oraz łączenie składników, a jeszcze chwilę później całą okolicę ogarnęła apetyczna woń naszego obiadu. Nic nie smakuje tak dobrze jak przygotowane wspólnie z dobrymi znajomymi jedzenie. Nie omieszkaliśmy sfotografować naszego dzieła, zajrzyj do galerii z biwaku, dowiesz się, co jedliśmy! Po obiedzie kucharze zaskoczyli nas deserem, również został uwieczniony na zdjęciach.

Kiedy już wszyscy myśleli, że robota się skończyła i wreszcie dane nam będzie odpocząć uzmysłowiliśmy sobie, że czeka nas zmywanie. I tu ponownie wykorzystano brygadę techników... Po uprzątnięciu stołu uznaliśmy, że skoro ognisko jeszcze się żarzy można by upiec ziemniaki. Miałem okazję pierwszy raz w życiu kopać kartofle. Ci, którzy poszli ze mną wysłuchali wykładu o turkuciu podjadku oraz o metodach walki z tym szkodnikiem.

Kartofle płonęły, a my wreszcie usiedliśmy razem do stołu w celu innym niż konsumpcja. Otworzyły się śpiewniki i zaczęła się muzyka. Na szczęście dla mieszkańców Ustanówka tortury te nie trwały długo, bowiem ziemniaki dały nam znać, że jeśli zaraz ich nie wyciągniemy to nie tylko się spalą, ale i spóźnimy się na pociąg. Okazały się jednak nie tylko złośliwe, ale i surowe. Z braku czasu zjedliśmy ile można było i zaczęliśmy szykować się do powrotu. Podziękowaliśmy dziadkowi Kai i wkrótce potem wracaliśmy już do domu. Na Zachodnim czekanie umiliło nam opróżnianie zapasów plecaków, w ruch poszły czekolady i herbatniki. Na ostatniej trasie naszej wycieczki - w pociągu do Płochocina zajęliśmy pusty przedział. Sebastian z Dawidem wreszcie mogli naprawdę zagrać na gitarze, nie myśląc przy tym o gotującej się wodzie ani o płonących złośliwych ziemniakach.

Mimo że biwak miał być połączony z noclegiem, a jego członkowie mieli być liczniejsi zabawa była przednia. Mam nadzieję, że dane nam będzie jeszcze nie raz bawić się co najmniej tak dobrze jak wtedy. Dzięki Ci, Kaju!

Tags:

podobne artykuły

Spaghetti z tuńczykiem

« poprzednia

Najnowsza galeria

podobne artykuły

Czytaj też...